De geschiedenis van ontharen: een intieme reis door de geschiedenis van het vrouwenlichaam
Omdat je lichaam een geschiedenis heeft, en die is veel boeiender dan de reclame je wil laten geloven.
Je hoort dat “vrouwelijk” zijn betekent: glad zijn. Je krijgt roze scheermesjes, wondercrèmes en “definitieve” ontharing aangesmeerd. Men laat je geloven dat lichaamshaar vies is, mannelijk, onaanvaardbaar.
Maar wat als ik je vertel dat deze obsessie heel, heel recent is?
Dat vrouwen duizenden jaren in hun lichaam leefden zonder zich af te vragen of hun haartjes hen “aanvaardbaar” maakten of niet?
Vandaag neem ik je mee op een reis door de tijd en door beschavingen. Om te begrijpen waar deze norm vandaan komt. Om je eraan te herinneren dat je lichaam van jou is, en dat het altijd het recht heeft gehad om te bestaan zoals het is.
De oudheid: ontharen was al een culturele kwestie
In het oude Egypte: een gladde huid als ideaal van zuiverheid
Egyptische vrouwen onthaarden zich, en niet zo’n beetje ook.
Voor hen stond haar voor onzuiverheid en het dierlijke. Een gladde huid stond voor reinheid, zelfs goddelijkheid. Priesteressen schoren hun hele lichaam, hoofdhaar inbegrepen.
Gebruikte methodes:
- Scheermessen van brons of vuursteen
- Ontharingspasta’s van honing, suiker en oliën
- Handgemaakte pincetten
💡 Opvallend: Cleopatra zou zelf al met suiker hebben onthaard, de voorloper van de huidige sugaring.
In het oude Griekenland: ontharen als teken van beschaving
De Grieken verheerlijkten het atletische mannenlichaam… maar ook het vrouwenlichaam moest aan bepaalde codes voldoen.
Wat werd onthaard:
- De schaamstreek (in de kunst als “jonger” en mooier gezien)
- Het donshaar in het gezicht
- Soms de oksels
Waarom? Omdat haar werd gezien als teken van beestachtigheid. De beschaafde mens onderscheidde zich van het dier door de zorg voor zijn lichaam.
Methodes:
- Pasta’s van hars en bijenwas
- Vuur (ja, ze schroeiden de haartjes weg… au)
- Puimsteen om over de huid te wrijven
In Rome: tussen hygiëne en status
Rijke Romeinse vrouwen onthaarden zich om hun sociale rang te tonen. Een gladde huid = vrije tijd, geld en bedienden die voor je zorgden.
Vrouwen uit het volk? Die hadden wel wat anders te doen.
Romeinse vernieuwingen:
- De strigilis (gebogen schrapers voor de huid)
- Openbare badhuizen waar men samen voor zichzelf zorgde
- De eerste professionele “schoonheidsspecialisten” (cosmetae)
💬 Smeuïge anekdote: Plinius de Oudere raadde een mengsel van vleermuizenbloed en egelgal aan om de haargroei te vertragen. Charmant.
De middeleeuwse moslimwereld: ontharen als reinigingsritueel
In de middeleeuwse islamitische culturen was ontharen geen schoonheidsdictaat, maar een spirituele praktijk.
Ontharen hoort bij de fitrah (de gezonde, natuurlijke zuiverheid)
Mannen en vrouwen werden aangemoedigd om:
- de oksels te ontharen
- de schaamstreek te ontharen
- de snor bij te knippen (voor mannen)
- de nagels te knippen
Waarom? Rituele reinheid, hygiëne, voorbereiding op het gebed.
Belangrijkste methode: halawa (sugaring)
Een natuurlijke pasta van suiker, citroen en water, die vandaag nog wordt gebruikt in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Doeltreffend, zacht en 100% natuurlijk.
💡 Wat alles verandert: het was geen regel voor één geslacht. Ook mannen onthaarden zich. Haar was niet “mannelijk” of “vrouwelijk”: het was gewoon een kwestie van persoonlijke hygiëne.
De Europese middeleeuwen: lichaamshaar? (Bijna) niemand die erom maalde
Anders dan je zou denken, waren middeleeuwse vrouwen niet de hele tijd met ontharen bezig.
Waarom?
Het lichaam werd bekeken door een religieuze bril. Het vlees was bijzaak. Lichaamshaar? Natuurlijk, dus normaal.
Maar… sommigen onthaarden zich toch
Vooral in het gezicht:
- Het voorhoofd (een heel hoog voorhoofd = teken van adel)
- Het donshaar bij de slapen
- De wenkbrauwen (soms helemaal weggeschoren om ze opnieuw te tekenen)
Methodes:
- Pincetten
- Pasta’s van ongebluste kalk, azijn en planten
- Soms gevaarlijke mengsels (arseen, operment…)
⚠️ Ja, het brandde. Ja, het was giftig. Maar het schoonheidsideaal was wat offers waard.
💬 Weetje: in de vroege middeleeuwen bestonden er openbare badhuizen. Vrouwen verzorgden zich, maar zonder de moderne obsessie voor een haarloze huid.
De renaissance: de gladde huid wordt een kunst
Met de renaissance verandert alles.
Schoonheid wordt een aristocratische obsessie
Een bleke, gladde, bijna onwerkelijke huid. Lichaamshaar? Te “dierlijk”, te “vulgair”.
Wat werd onthaard:
- Het voorhoofd (soms tot halverwege de schedel om het gezicht te verlengen)
- De wenkbrauwen (heel dun, bijna onzichtbaar)
- Het donshaar in het gezicht
Inspiratie: de portretten van Botticelli, Elizabeth I van Engeland (enorm voorhoofd, bijna geen wenkbrauwen).
Methodes:
- Zelfgemaakte recepten (planten, as, soms arseen…)
- Handgemaakte scheermessen
- Schurende poeders
⚠️ Echt gevaar: veel van deze producten waren giftig. Sommige vrouwen vergiftigden zichzelf om mooi te zijn.
💡 Let op: het ontharen van het lichaam (benen, oksels, bikinilijn) was nog steeds geen norm. Het lichaam bleef verborgen onder de kleren.
De volgende eeuwen: van barok tot de 19e eeuw
Barok en rococo (17e–18e eeuw)
Pruiken overal, extreme make-up, maar het lichaam? Nog altijd onder de onderrokken.
Ontharen bleef zeldzaam en beperkt tot het gezicht bij de hogere klassen.
De 19e eeuw: het hygiënisme en de eerste tekenen van verandering
Met de industriële revolutie neemt het medische discours over hygiëne een hoge vlucht.
Men begint te zeggen dat haar “geurtjes vasthoudt” en “vies” is.
Maar massaal ontharen? Nog niet. Vrouwen dragen nog lange jurken en lange mouwen. Het lichaam blijft onzichtbaar.
De 20e eeuw: de geboorte van de moderne druk
Hier slaat alles om.
Jaren 1910–1920: de mode verandert, het lichaam komt bloot
Jurken worden korter. Mouwen verdwijnen. Benen en oksels worden zichtbaar.
En de schoonheidsindustrie staat klaar.
In 1915 lanceert Gillette het eerste scheermes “voor vrouwen”: de Milady Décolletée.
De reclame begint te hameren op:
- “Gladde oksels om vrouwelijk te zijn”
- “Zachte benen om te verleiden”
- “Lichaamshaar is mannelijk”
💬 De boodschap: je natuurlijke lichaam is niet aanvaardbaar. Het moet worden gecorrigeerd.
Jaren 1940–1960: ontharen wordt de norm
Met de pin-ups, Hollywood en de vrouwenbladen wordt de druk groter.
“Moderne” vrouwen ontharen zich. Wie dat niet doet, wordt gezien als slordig en weinig vrouwelijk.
Jaren 1970: het feministische verzet
De vrouwenbeweging stelt deze normen ter discussie.
Lichaamshaar wordt politiek.
Niet ontharen = de controle over je lichaam terugnemen, patriarchale dictaten weigeren.
Maar dat verzet wordt snel weggevaagd door…
Jaren 1980–2000: de ontharingsindustrie explodeert
Waxen, laser, definitieve ontharing, crèmes, scheermesjes met meerdere mesjes…
De industrie is miljarden waard.
En er verschijnt een nieuwe schuldige: mainstream porno.
Met de opkomst van het internet wordt de haarloze vulva de visuele norm. Jongere generaties groeien op met het idee dat het “zo hoort”.
Elders in de wereld: een heel andere kijk op lichaamshaar
In Azië (Japan, Korea, China)
Historisch gezien is lichaamshaar daar genetisch minder dicht.
Ontharen was nooit een grote obsessie, tot de recente westerse invloed.
Vandaag, onder invloed van K-beauty en J-beauty, wordt ontharen gewoner, maar minder systematisch dan in het Westen.
In Afrika
De gebruiken verschillen enorm van cultuur tot cultuur.
In sommige regio’s hoort het ontharen van de schaamstreek bij de overgangsrituelen naar volwassenheid.
In andere wordt lichaamshaar volledig aanvaard.
In India
Ontharen met een draadje (threading) is een eeuwenoude traditie, vooral voor het gezicht.
Maar ook daar is het massaal ontharen van het lichaam een recente invloed.
Wat je moet onthouden (en nooit vergeten)
✨ De moderne obsessie voor ontharen is een recente constructie
Ze ontstaat vooral in de 20e eeuw, gedreven door industrie, mode, reclame en porno.
✨ Vroeger was lichaamshaar… normaal
Soms verwijderd om esthetische, religieuze of medische redenen. Nooit verplicht. Nooit een voorwaarde voor je vrouwelijkheid.
✨ Vrouwen leefden in hun lichaam, niet ertegen
Ze vroegen zich niet af of ze met haar “aanvaardbaar” waren.
Ze bestonden. Punt.
Vandaag: claim je lichaam terug
Je onthaart je? Perfect. Je onthaart je niet? Ook perfect. Je doet allebei, afhankelijk van je humeur? Nog steeds perfect.
Wat telt, is dat het JOUW keuze is.
Niet die van je partner, je moeder, de reclame, Instagram of de schoonheidsindustrie.
Je lichaam is van jou. Het heeft een geschiedenis. Het heeft het recht om te bestaan precies zoals het is.
En jij, hoe sta jij tegenover ontharen? Een verplichting, een plezier, een keuze? Vertel het me in de reacties 💬✨
Of je nu kiest om te ontharen of niet, je intieme huid verdient zachtheid. Bij Secrets de Geishaa hebben we verzorging speciaal daarvoor bedacht, zoals onze intieme wasgel met biologische aloë vera, mild voor de intieme zone, en onze intieme musk, gewoon om je goed te voelen.
FAQ: je vragen over ontharen en lichaamshaar
Sinds wanneer ontharen vrouwen zich?
Ontharen bij vrouwen bestaat al sinds de oudheid. Egyptische vrouwen onthaarden zich meer dan 4000 jaar geleden al met pasta’s van honing en suiker. Ook Griekse en Romeinse vrouwen onthaarden zich. De druk om het hele lichaam te ontharen (benen, oksels, bikinilijn) is echter heel recent: die dateert van het begin van de 20e eeuw, met de eerste scheermesjes voor vrouwen in 1915.
Waarom werd ontharen “verplicht” voor vrouwen?
Het ontharen van het lichaam werd in de 20e eeuw een sociale norm, om verschillende redenen: de veranderende mode (korte jurken, korte mouwen), een schoonheidsindustrie die er een markt van maakte, vrouwenbladen, Hollywood, en later mainstream porno die de haarloze vulva als visuele standaard oplegde. Het is een commerciële en sociale constructie, geen natuurlijke noodzaak.
Hoe onthaarden vrouwen zich in de oudheid?
In de oudheid gebruikten vrouwen verschillende methodes: scheermessen van brons of vuursteen, ontharingspasta’s van honing, suiker en oliën (de voorloper van sugaring), pincetten, bijenwas gemengd met hars, en zelfs vuur. Ook puimsteen werd gebruikt om over de huid te wrijven.
Wat is halawa (sugaring)?
Halawa is een traditionele ontharingsmethode uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Het is een natuurlijke pasta van suiker, citroen en water, die wordt verwarmd en op de huid aangebracht. Deze eeuwenoude techniek, ook “sugaring” of “suikerontharing” genoemd, staat bekend als zachter dan wax en 100% natuurlijk.
Hoort ontharen bij de islamitische gebruiken?
In de islamitische traditie hoort het ontharen van de oksels en de schaamstreek bij de “fitrah”, de aanbevolen gebruiken van natuurlijke hygiëne. Het geldt zowel voor mannen als voor vrouwen en gaat over rituele reinheid, niet over een schoonheidsdictaat voor één geslacht.
Is het normaal om me niet te willen ontharen?
Absoluut. De druk om te ontharen is een recente sociale constructie, geen natuurlijke of medische verplichting. Duizenden jaren lang leefden vrouwen met hun lichaamshaar zonder dat het een probleem was. Vandaag is de keuze om je wel of niet te ontharen helemaal aan jou: jouw lichaam, jouw beslissing.
